Pazar, Temmuz 09, 2017

Az önce bir arkadaşıma tam olarak ne hissettiğimi anlatabilmek için “ölüydüm ama canlandım, canlıyım şu an” ifadesini kullandım. Biraz da şöyle; eskiden popüler olan, her yerde çalınan ama o zamanlar hiç özellikle dinlemediğin bir şarkıya yıllar sonra rastlıyorsun ve şarkı hem o günlerde olduğun kişiyi, yaşadığın hayatı anımsatıyor hem de şarkıda söylenenlerin güzel olduğunu fark ediyor, hatta nedense sözlerin ilginç bir şekilde umut verdiğini hissediyorsun, sırf bu yüzden şarkıya takılı kalıp başa sara sara dinliyorsun. Çünkü çok ama çok az umudun vardı hep derinlerde, onu bu şarkıya aktarmış oluyorsun, bir anda tüm umudun o şarkının içine hapsoluyor, dinledikçe mutlu ve huzurlu hissediyorsun. Ne kadar saçma olursa olsun, ne kadar yersiz olursa olsun. Bir kişiye bağlı değil ama belki bir yere, birçok insana ve onlarla ne zaman bir araya gelsen ortak geçmişin ve anıların sayesinde hep aynı frekansta konuşup paylaşıp güzel zaman geçirebilmene bağlı. Bir yerde tamamen ölüyken o yerde capcanlı oluyorsun, ölü olduğun yere geri döndüğünde oradan fiziki olarak ayrılmış olsan da hala canlı hissettiğini fark ediyorsun. Tam olarak böyle bir şey. Belki de huzura ulaşmak hiç zor değil, huzur sadece başka bir yerde ama ben o yeri aklımda her yere götürüyorum kendimle beraber. Nereye gitsem hep yine ben, yine ben, tamamen ben oluyorum, bu mümkün olduktan sonra belki mutluluk bile imkansız değildir. 

0 uruk-hai öldürdü: