Perşembe, Ocak 02, 2014

When leaving the train, please remember to take all your belongings with you.

Merhaba arkadaşlar,

Kafaları kaçırıyorum, aklımı yiyorum arkadaşlar. Şu an bulunmadığım birkaç yer üstüme üstüme gelip bulunduğum yer için duyduğum, yenice ortaya çıkan tiksintiyle beni baş başa bırakıyor, kahkahalarla gülerken birden ağlıyorum, çok basit gelecek ama, başlarım size basit gelişine, bir dizinin bir jeneriği beni doğduğuma pişman ediyor, bir insan bir yıla geri dönmeyi bu kadar isteyemez, emin olun benim kadar isteyemezsiniz, bir yere çok zor bir şekilde ulaşıp aradan yıllar geçtikten sonra böyle dizi jeneriklerinde falan, havasını soluduğun, "Lan ben şimdi burada mıyım, bu gerçek mi?" deyip durduğun yeri görüp kendini avutamayınca gülerken ağlıyorsun, aklına sokaklar geliyor ah o sokaklarda yürürken ne mutluydum hayalim gerçek olmuştu ki o zaman sadece, bakın sadece diyorum, 16 yaşındaydım, anlıyor musunuz? 16 yaşında hayalim gerçek olmuştu ve gördüğüm havasını soluduğum sokaklarında yürüdüğüm ama bunları yaptığıma bir türlü inanamadığım, bir gün parkta otururken bana; "Ya acaba dönmesem mi?" dedirten yeri görüyorum ya yeniden, ulan ben Big Ben'e bakıp bakıp "Yok lan ben burada olamam" demişim 47834 kere, böyle şeyler yüzünden hayatımı yaşayamıyorum ya şimdi ben, şu an en önemli şey kitap yazmış! yazar olmuş! olmam bile değil ya (ki bir boka yaramıyormuş arkadaşlar hiçbiri, çocukluğuma borcumu ödedim ve o kadar), evet şu an en önemli şey yapmam gerekenleri yapıp sonra şansımın (eğer varsa) dönmesini beklemem ya, ben böyle hayat senaryosunun içine tüküreyim.

Bu ülkenin derdinden de bu şehrin aynılığından yavanlığından insanlarından da, baya baya her şeyinden bıktım. Ben zaten buraya ait değildim ama o bahsettiğim yere de ait değilim o kadar şımarmadım, ben bildiğiniz, dünyanın hiçbir şehrine hiçbir ülkesine ait değilim. Niye böyle olmuş niye böyle yaratılmışım bilmiyorum ama öyle olmuş işte. Bu saçmalıkların yarayacağı tek yer ikinci kitap ki pek umurumda değil sizin okumanız ya da okunacak şekle varması, çünkü hiçbir şey olmuyor, hiçbir şey olmuyormuş, çocukluğum baya baya kanmış. Nereden çıkardı dünyayı değiştireceğimi bilmiyorum ama saçmalamış ben bu kadar yorgunken yazdığım sözcükleri bile değiştiremem kusura bakmayın.
Kafamı kaldırıp baktığım gökyüzü bile ağlatıyor beni?! Kulağımda kulaklık olmadan hiçbir yere gidemiyorum çünkü sesleri kısmayınca dışarıda durmaya katlanamıyorum?! Avuç avuç ilaç kullanıyorum, doktorum iyileştim diye beni gönderip yılbaşında tekrar gelirsin dedi ama oraya gitmeye bile gücüm yok?! Kim anlatacak şimdi baştan bu kadar zaman ne halt ettiğimi?! Bir avuç daha ilaç olsa işe yarayacak mı sanki?!